www.mikrovalto.gr

Τυχαία φωτογραφία

Αναζήτηση


Οδοιπορικό στην Πάδη (Βογγόπετρα) Εκτύπωση
Τετάρτη, 29 Ιούλιος 2009 19:20
ΙΟΥΝΙΟΣ 2008

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

ΠΑΔΗ

Από τη “φυγή” στο “ξαναζωντάνεμα”
.

Στις παιδικές μου μνήμες  μου είχε “τυπωθεί” από μια γιαγιά γειτόνισσα που καταγόταν από εκεί, ότι η Πάδη (Βογγόπετρα) ήταν ο όμορφος και εύφορος τόπος που εγκαταλείφθηκε γιατί “έπεσε βαριά αρρώστια”.

Εξετάζοντας τα ιστορικά στοιχεία βρίσκουμε την Πάδη (ή Πάδες) σύμφωνα με τον εκκλησιαστικό κανόνα της Μητρόπολης το 1907 με 156 κατοίκους “Έλληνες” και το 1940 με 102 (Η. Λαμπρέτσα ΜΙΚΡΟΒΑΛΤΟ). Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς τον Αύγουστο του 1943 και αυτό αποτέλεσε τη βασική αιτία της φυγής των Παδιωτών που ολοκληρώθηκε κατά την περίοδο του εμφύλιου το 1947. Ενδιάμεσα υπήρξαν και κρούσματα θανάτων από ελονοσία -τη “βαριά αρρώστια”- που επίσπευσαν τη φυγή αφού τα συνέδεσαν με διάφορες προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες. Έτσι οι κάτοικοι μετεγκατεστάθηκαν στο Τρανόβαλτο, τους Λαζαράδες, την Αιανή, το Σπάρτο, την Κοζάνη και αλλού. Κράτησαν όμως τη συνείδηση του Παδιώτη και την αγάπη για τον τόπο αυτό και κάθε χρόνο στο τέλος του Ιουλίου -την Κυριακή μετά την εορτή της Αγίας Παρασκευής- συγκεντρώνονται όλοι εκεί.

xartis_xor_antΣτρίβοντας στο χωματόδρομο που μου έδειξε η πινακίδα έξω από το Τρανόβαλτο του δρόμου προς τους Λαζαράδες, η πρώτη διαπίστωση ήταν ότι ο δρόμος ήταν βατός παρά τις έντονες βροχοπτώσεις των τελευταίων ημερών. Η εποχή αυτή έτσι κι αλλιώς προσφέρεται για κάθε είδους περιήγηση στη φύση που ξετυλίγει τις ομορφιές της και βέβαια δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση η διαδρομή αυτή. Η πρώτη εικόνα της Πάδης, πέραν των σύγχρονων κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων, είναι δυσδιάκριτη λόγω της πυκνής βλάστησης. Αριστερά στο τοπίο ορθώνονται τα -γνωστά πλέον- “νοχτάρια” Λιβαδερού. Το πέρασμα από το ρέμα της Ποταμιάς με δυσκόλεψε λιγάκι αφού είχε “κατεβάσει” αρκετό νερό. Είχα διανύσει στο χωματόδρομο κάτι λιγότερο από τρία χιλιόμετρα όταν έφτασα στην Πάδη.

padi_2padi_3padi_4padi_6padi_7padi_8padi_9padi_10

Τα πρώτα ερείπια είναι της -πάλαι ποτέ- εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου. Μένει όρθιο το μεγαλύτερο μέρος των πλευρικών τοίχων ενώ προκαλούν εντύπωση οι αντιστηρίξεις της βόρειας πλευράς. Η πρόσβαση στο εσωτερικό είναι μάλλον δύσκολη καθότι τα αγριόχορτα και οι βάτοι είναι στο φόρτε τους. Εκεί όμως με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Σε μια κόγχη του ιερού διακρίνεται ευκρινώς μια τοιχογραφία! Τόσα χρόνια παντελώς εκτεθειμένη κι όμως “αντιστέκεται”. Γενικά φαίνεται ότι επρόκειτο για ένα ευρύχωρο και μεγαλοπρεπή-για εκείνη την εποχή- ναό. Νοτιότερα ένα ερείπιο τοίχου και η πινακίδα στο πλάι μας δείχνουν τη θέση του Δημοτικού Σχολείου. Πιο πάνω υπάρχει μια βρύση με τρεχούμενο νερό.

Και λίγο πιο πέρα στο ρέμα η βλάστηση οργιάζει. Πλατάνια, ιτιές, καβάκια (λεύκες), κρανιές, λεφτοκαρυές (φουντουκιές), κορομηλιές, καραγάτσια και σχίνα…

Επόμενη στάση διακόσια μέτρα πιο πάνω και αριστερά, στην αναστηλωμένη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Ο χώρος είναι περιφραγμένος  με έντονες κτιριακές και αισθητικές παρεμβάσεις που αποπνέουν έναν οργασμό δημιουργίας και μια νοικοκυροσύνη. Στην πάνω μεριά δεσπόζει το “αρχονταρίκι” ένα βοηθητικό κτίσμα υποδοχής και διαμονής επισκεπτών που σχεδόν ολοκληρώνεται και δίπλα μια βρύση με κτιστή πέτρα. Τα ξύλινα τραπέζια και τα πεζούλια δένουν αρμονικά με το τοπίο όπου κυριαρχούν οι βελανιδιές. Και στην απόλυτη κατά τα άλλα σιγαλιά τα τριζόνια και τα πουλιά συνεχίζουν το “τρελό” τραγούδι τους.

padi_11padi_12padi_13padi_14padi_15padi_16padi_17padi_18padi_19padi_20padi_21padi_22padi_23padi_24

Στο εσωτερικό του μικρού ναού που σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή κτίστηκε το  1726, κυριαρχούν οι καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες ενώ στον πρόναο το μάτι του επισκέπτη “πέφτει” στις τοιχογραφίες που απεικονίζουν σκηνές από την κόλαση(!). Βγαίνοντας έξω “χτυπάω” μια φορά την καμπάνα padi_25padi_26που κρέμεται από το κλωνάρι μιας βελανιδιάς που αντηχεί μακρόσυρτα και μελωδικά. Ανατολικά του ναού, στο ρεματάκι έξω από την περίφραξη βρίσκεται το “αγίασμα”, μια πηγή που δεν στερεύει ποτέ. Και κάπου εκεί ολοκλήρωσα τις φωτογραφικές “ματιές” στη Πάδη.

Θα αποτελούσε σοβαρή παράλειψη αν δεν αναφερόμουν στον πρωτεργάτη αυτής της προσπάθειας που δεν είναι άλλος από το σημερινό δήμαρχο Καμβουνίων κ. Αχιλλέα Ντοβόλη, που εδώ και είκοσι χρόνια αγωνίζεται ανιδιοτελώς για το padi_27“ξαναζωντάνεμα” της Πάδης-Βογγόπετρας όπως προτιμά να την αποκαλεί-. Επίσης θα ήμουν έκθετος αν δεν ανέφερα το “πιστεύω” των Παδιωτών ότι ο Μητροπολίτης Κωνστάντιος(1841-1910) έλκει την καταγωγή του από εκεί…

Με αυτές τις σκέψεις αποχαιρέτησα την Πάδη.

Ανανεώνοντας το ραντεβού για την Κυριακή 27 Ιουλίου!

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2008

Γ.Μ.

ΚΛΙΚ για να δείτε

• Συνάντηση στην Πάδη 2010

 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack