www.mikrovalto.gr

Τυχαία φωτογραφία

Αναζήτηση


Η Αγωνιστική Κίνηση Γυναικών Κοζάνης στο προσκύνημα στη Μακρόνησο Εκτύπωση
Πέμπτη, 25 Ιούνιος 2015 11:01

Η Αγωνιστική Κίνηση Γυναικών Κοζάνης στο προσκύνημα στη Μακρόνησο

og20150Την Κυριακή 21 Ιούνη 2015 πραγματοποιήθηκε εκδρομή - προσκύνημα στην Μακρόνησο από όλους τους Συλλόγους και Ομάδες γυναικών της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) από την Κεντρική, Δυτική, Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και τη Θεσσαλία. 
Στην εκδήλωση αυτή συμμετείχε και η Αγωνιστική Κίνηση Γυναικών Κοζάνης, μέλος της ΟΓΕ. 

«Μακρόνησος - Ιστορικός τόπος»
Η Μακρόνησος, το άγονο αυτό νησί των 15 τετραγωνικών χλμ. αναγορεύτηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης με εισήγηση του ΓΕΣ προς το υπουργείο Στρατιωτικών στις 19/2/47. Η εισήγηση εγκρίθηκε στις 3/4/47 και οι πρώτοι σκαπανείς - αριστεροί στρατιώτες δίχως όπλα - έφτασαν στη Μακρόνησο στις 26/5/47. Η Μακρόνησος λειτούργησε ως το 1958 με τρόπο που να «ντρέπεται ο γήλιος ως διαβαίνει απ' το νησί, τόσο σκυφτούς ανθρώπους ν' αντικρίζει» και μετά, περίπου απόλυτη σιωπή...
Με υπουργική απόφαση, της 16/5/89, η Μακρόνησος χαρακτηρίστηκε «Ιστορικός τόπος», Ιστορικός τόπος, σημαίνει για όλο το λαό και, κάποια μέρα, όταν η Μακρόνησος θα λειτουργήσει σαν πραγματικός ιστορικός τόπος, θα υπάρξει εκεί μνημείο, θα υπάρξει μουσείο και θα την επισκέπτονται οι νέοι από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια για να μαθαίνουν.
Η Μακρόνησος, είναι η ιστορία των στρατιωτών χωρίς όπλα, ενός θεσμού που μπορεί να φαίνεται παράδοξος ή εξωπραγματικός, ακριβώς επειδή εξυπηρετούσε όχι απλά στρατολογίες εμφυλιοπολεμικές, αλλά την ολοκληρωτική εξαφάνιση του προοδευτικού κινήματος, με βασανιστήρια που ξεπερνούσαν την ανθρώπινη αντοχή. Είναι η ιστορία των πολιτών, των γυναικών, αλλά και των ηγητόρων της Εθνικής Αντίστασης, δηλαδή η ιστορία όλων εκείνων που είχαν κάνει την Εθνική μας Αντίσταση να λάμψει μέσα στο σκοτάδι του Β' Παγκόσμιου Πολέμου...
Στόχος, ολόκληρος ο πολυάριθμος κόσμος της Αριστεράς.
Δεξιά και Κέντρο μαζί, εξαπέλυσαν μια τρομοκρατία, τόσο μαζική και απάνθρωπη που, ειλικρινά, δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλη όμοιά της σε ολόκληρη την ιστορία του νεοελληνικού κράτους... Η φράση του ανώνυμου ποιήματος που προτάσσεται στον πρώτο τόμο: «εδώ, ψηλά σαν κάστρα, υψώνονται στο φως, κορμιά που δε λυγούν στην καταιγίδα», έμεινε ανώνυμη ίσως επειδή πρόκειται για τον ίδιο το λαό που υμνεί τους μάρτυρες του ταξικού αγώνα. Απέναντι, λοιπόν σ' αυτή τη φρικαλέα βία, οι άοπλοι φαντάροι σκαπανείς της Μακρονήσου δεν είχαν να αντιπαρατάξουν, παρά δυο ηθικά όπλα: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την όσο γίνεται μεγαλύτερη ενότητα, αλληλεγγύη και συνοχή ανάμεσά τους. Η προσπάθεια αυτή επιτελείται και επικουρείτε από την κοινή πίστη στα σοσιαλιστικά ιδανικά.
Αδίσταχτοι εγκληματίες
Υπολογίζεται ότι στη Μακρόνησο (εκτός των 60.000 και πλέον αντιστασιακών κομμουνιστών της περιόδου) πέρασαν το 1950 από
1.000 ως 1.200 γυναίκες... Στις 30 Γενάρη του 1950, στην προσπάθειά της να υποχρεώσει τις γυναίκες «να δουλώσουν και να απογράψουν», η διοίκηση της Μακρονήσου προβαίνει σε ένα μέτρο που, αν μη τι άλλο, δείχνει το πόσο αδίστακτοι ήταν οι εκτελεστές των εντολών της άρχουσας τάξης: πρόκειται για την αρπαγή των παιδιών όσων μανάδων τα είχαν μαζί τους.
Πρέπει να σημειωθεί, ότι πέρα από τη βάρβαρης προέλευσης αυτή πράξη που έγινε όχι επί Γενιτσάρων αλλά το 1950, στη Μακρόνησο νικήθηκε κάτι χειρότερο κι απ' το θάνατο: ο φόβος της τρέλας. Από τη Μακρόνησο βγήκαν αρκετοί τυφλοί, τρελοί, κουφοί, παράλυτοι.. .
Η εφιαλτική κατάσταση βασανιστηρίων που επικρατεί από την αρχή στο περιβόητο Γ’ τάγμα Σκαπανέων (Γ’ ΕΤΟ) και στην οποία ταιριάζει ο όρος κρατική τρομοκρατία, γίνεται σύντομα κοινό μυστικό... Πρόκειται για μια τρομοκρατική επιχείρηση χωρίς όρια, όμως παρ' όλα αυτά, υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός που δεν υποκύπτει.
Αυτοί που χαρακτηρίζονται μετά την εφιαλτική παραμονή τους στο Γ' ΕΤΟ ως «αμετανόητοι» μετάγονται στο Α’ ΕΤΟ, που, σύντομα θα θεωρείται «κόκκινο τάγμα» ή «τάγμα αμετανόητων» και όπου οι συνθήκες διαβίωσης απέχουν αρκετά από το να είναι το ίδιο σκληρές με εκείνες που επικρατούν στα δυο άλλα τάγματα. Όπως θα φανεί σε λίγο καιρό, πρόκειται για ένα καλοστημένο σχέδιο. Όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν υποκύπτει, έστω και με τρομερά ατομικά βασανιστήρια, μια πιο αποτελεσματική μέθοδος θα μπορούσε να είναι μια ομαδική και δημόσια αιματοχυσία, ώστε το ηθικό να σπάσει επιτέλους...
Στόχος η ΕΑΜική Αντίσταση και το κίνημα
Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, όλα τα δεδομένα συγκλίνουν στο να αποδείξουν, ότι εκείνο που έπρεπε να χτυπηθεί αλύπητα ήταν ακριβώς αυτή η καταπληκτικής έκτασης πατριωτική ενότητα του ελληνικού λαού, ή, με άλλα λόγια, αυτός ο σχεδόν ολοκληρωτικός Πανεαμισμός που, έχοντας σφυρηλατηθεί από το έπος της Εθνικής Αντίστασης, έτεινε αντικειμενικά προς μια εξουσία αληθινά λαϊκή. Και επειδή για το χτύπημα αυτού του τεράστιου και δυναμικού κινήματος η άρχουσα τάξη της χώρας μας δεν είχε ούτε τα ποσοτικά αλλά, προπαντός, ούτε τα ποιοτικά προσόντα που απαιτούνταν γι' αυτό, έγινε για μια ακόμα φορά στην ιστορία της, βοηθητικό όργανο επιβολής της ξένης κυριαρχίας στη χώρα μας. Το ότι αυτό το κίνημα αποτέλεσε μια δύναμη πραγματικά πανεθνική και εκπροσώπησε αντάξια τους πόθου ς του ελληνικού λαού αποδείχνεται και από το μεγάλο αριθμό των μονίμων αξιωματικών και υπαξιωματικών που εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ, αρκετοί από τους οποίους πέρασαν από τη Μακρόνησο). ΣΙ αυτούς, η τρομοκρατική βία αρχίζει λίγο μετά την ομαδική σφαγή των φαντάρων στο Α’ ΕΤΟ (29/2-1/3/48), δηλαδή στα τέλη Μάρτη του 148 και ακολουθεί τη μέθοδο του ατομικού βασανισμού.
Η φρικιαστικότερη, ίσως, σελίδα του εμφυλίου πολέμου. Τα όργανα του Αμερικανού στρατηγού Βαν Φλιτ και του «κεντρώου» Σοφούλη στρέφουν τα πυροβόλα εναντίον των άοπλων κρατουμένων της Μακρονήσου. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Στρατιωτικών τα θύματα, 17 νεκροί και 61 τραυματίες. Η εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας «Εξόρμηση» κάνει λόγο για «έγκλημα (που) ξεπερνάει σε αγριότητα και τα χιτλερικά εγκλήματα».
Την ίδια μέρα, ένα νέο δολοφονικό πογκρόμ, πιο φρικιαστικό, πιο εξοντωτικό και πιο ανελέητο από το προηγούμενο, βρίσκεται σε εξέλιξη: Περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού υπό τον συνταγματάρχη Μπαϊρακτάρη και δεσμοφύλακες της Μακρονήσου βάλλουν κατά των δημοκρατών κρατουμένων.
Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των νεκρών!
Ο γιατρός του Α’ τάγματος Λ. Γεωργιλάκος, πολλά χρόνια αργότερα, βεβαίωσε ότι ο ίδιος πιστοποίησε το θάνατο 180 σκαπανέων, τους οποίους η διοίκηση του στρατοπέδου και τα όργανά της φόρτωσαν στο αμπάρι ενός καϊκιού. Ο καπετάνιος του καϊκιού Μ. Βονταμίτης, πριν πεθάνει, σε μαρτυρία του, κάνει λόγο για 350 νεκρούς που τους μετέφερε με δρομολόγια μακριά στον Κάβο Ντόρο, στο ξερονήσι Σαν Τζιόρτζιο, όπου «παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας»... 
Το λεγόμενο Γ' Κέντρο Παρουσίας Αξιωματικών καταργήθηκε το Σεπτέμβρη του 1948. Είχε προηγηθεί η ομαδική δολοφονία των φαντάρων του ΑΙ ΕΤΟ που αποτελεί το κορυφαίο γεγονός μιας πορείας, που από την αρχή έδειχνε ότι ήταν ιδιαίτερα αιματηρή. Ως τις αρχές του 1948, στο λεγόμενο «αμετανόητο» Α' τάγμα Σκαπανέων ή Α’ ΕΤΟ, θα έλεγε κανείς ότι επικρατούσε μια διαφορετική ατμόσφαιρα, από τα άλλα τάγματα, μια ατμόσφαιρα απατηλής ηρεμίας. Κατά καιρούς διοχετεύονταν εκεί όσοι φαντάροι των δυο άλλων ταγμάτων θεωρούνταν από τη διοίκηση ως αλύγιστοι στην άρνησή τους να υπογράψουν δήλωση. Κατά τη μεταγωγή τους, τέλος Δεκέμβρη του 1947, από το Γ' ΕΤΟ στο Α' ΕΤΟ, οι «αμετανόητοι» προειδοποιούνται ανοιχτά, ότι εκεί που πάνε τους μένουν μόνο δυο μήνες ζωής...
Έχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας από την ίδρυση του στρατοπέδου, αλλά και τη λειτουργία του ως πολιτικό και κοινωνικό σωφρονιστήριο των κομμουνιστών, των αριστερών και προοδευτικών πολιτών και τίποτα δε δικαιολογεί τη σημερινή κατάσταση. Η ολοκληρωμένη δημοσιοποίηση των αρχείων αυτών είναι υποχρέωση της πολιτείας απέναντι σ' ολόκληρο τον ελληνικό λαό που οφείλει να γνωρίζει μία από τις μελανότερες σελίδες του εμφυλίου πολέμου. Είναι υποχρέωση του κράτους απέναντι σ' εκείνους που μαρτύρησαν και στους εκατοντάδες νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας ενός απάνθρωπου καθεστώτος χωρίς ποτέ να μάθει κανείς πόσοι ήταν και ποια τα ονόματα τους.
Για τους περισσότερους μάλιστα απ' αυτούς είναι άγνωστος ακόμη και ο τάφος τους, το ιερότερο ίσως σημείο στη διαδρομή των ανθρώπων που απαιτεί να στεκόμαστε απέναντί του με την αλήθεια και μόνο την αλήθεια.
Εμπνεόμαστε, διδασκόμαστε από την ιστορία των λαϊκών αγώνων, συνεχίζουμε στο σήμερα και το αύριο. Βαδίζουμε στους μικρούς και μεγάλους αγώνες του μέλλοντος πιο έμπειροι και πιο εξοπλισμένοι, με μεγαλύτερη ορμή και γνώση!
Πορευόμαστε με έναν και μόνο σκοπό: Να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών, να οικοδομήσουμε τη Λαϊκή Συμμαχία που θα αντιπαλέψει την αντιλαϊκή πολιτική και θα βάλει τέλος στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.»
Προχωράμε μπροστά.
Με ιστορική αισιοδοξία. Με πίστη στην εργατική τάξη Τιμάμε όλους τους αγωνιστές του αντιφασιστικού και αντιιμπεριαλιστικού αγώνα.
Τους αγωνιστές του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΔΣΕ.
Όλους και όλες που πέρασαν από τα κολαστήρια των φυλακών, τα κάτεργα της εξορίας, τα στρατοδικεία, τα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Είμαστε σίγουροι. Η τελική νίκη θα είναι των λαών!

 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack